معرفی قله های معروف جهان

این حکومت شیعی مذهب در منطقه طبرستان در سال ۲۵۰ ه.ق با خروج حسن بن زید از نوادگان امام حسن آغاز و تا سال ۳۱۶ ه.ق ادامه داشت که منطقه طالقان و قسمتهایی از ساوجبلاغ را شامل میشد.اوج این مسئله درگیری محمد بن زید علوی با رافع بن هرئمه در منطقه طالقان در نزدیکی روستای گلیرد طالقان رخ داد. به گزارش وقت صبح، در روستای «بره کلک کشماهور» از توابع شهرستان کوهدشت لرستان، دختر و پسری که از سال ۶۸ به همدیگر علاقه داشتند و بخاطر اتفاقاتی به هم نرسیده بودند پس از ۳۲ سال بالاخره با وساطت ریشسفیدان و امام جماعت روستا به هم رسیدند و ازدواج کردند.

به همین منظور در منطقهٔ فراج ۴۰ تن از اهالی را قتلعام کردند و در «غجی» ۳۲ تن را که اکثراً زنان و کودکان بودند قتلعام نمودند که اجسادشان تا یک هفته در منطقه باقیمانده بود. واژۀ “پامیر” را گویا از واژۀ “پای مهر” استخراج کرده اند، که از لحاظ بنده، این امر به یک خیالباقی شباهت دارد تا به یک واقعیت زبانشناسانه و تاریخی. بنابر همین قاعده – اگر احیاناً درست باشد – پامیر از جملۀ مناطقی بوده که پیش از دیگر جاها، انسانان در آن به زندگی آغاز کرده باشند، و این انسانها هم، همان اسلاف آریاییها بوده باشند.

قاچاقچی ها هم هر جا که توانسته اند صدمه ای به دیوارهای غار وارد کرده اند و با انفجارها و کندوکاوها این اثر خارق العاده را تا مرز نابودی به پیش برده اند. اکنون قرار است با این پیش درآمد کوتاه، حرفهای خود را در مورد اینکه “پامیریها کیها اند” شروع، دنبال و به پایان برسانیم. کمپ اول در ارتفاع ۳۲۰۰ متری و کمپ دوم ۴۲۰۰ قرار گرفته اند. این چشمه در ارتفاع 1850 متری کوه صفحه قرار دارد.

تصوری که در افغانستان از پامیر وجود دارد، اینست که حوزۀ پامیر در قلل شامخ کوهای هندوکش جا گرفته و از لحاظ تشکیلات اداری، در محدودۀ ولسوالی واخان کاملاً در شرق و یا شمالشرق ولایت بدخشان و در عین حال در شمالشرق افغانستان قرار دارد. در بعضی از قلل کوهای پامیر و هندوکش، ریگهای دریایی فراوانی بمشاهده میرسد، که اساس آن از دو حالت خالی نیست؛ یکی ممکن همان ریگهای بازماندۀ ابحاری است که زمانی سراسر زمین را فرو گرفته بود، و یا هم این ریگها، محصول بارشهائی است که در این قلل از آن باقی میماند. از لحاظ تاریخی گفته میشود که پامیر نام خیلی قدیمی است و پامیری یا پامیریان به مردمان مختلفی در این حوزه اطلاق میشود، با آنکه از نام پامیر در قدیمترین کتاب جغرافیای بازمانده به زبان دری، یعنی “حدود العالم من المشرق والمغرب” که در گوزگانان در شمال خراسان در قرن چهارم هجری تألیف شده، نشانه ای وجود ندارد، ولی با آنهم در سایر مدارک و مأخذ، بحثهای فراوانی را روی این سرزمین شاهد هستیم.

آقای خوش نظر پامیرزاد مینویسد که محققین شوروی ساحات وسیعی از سرزمینهای واخان، اشکاشم، شغنان، روشان، شاخدره، مرغاب، یزگلام را شامل پامیر میدانند، ولی در افغانستان پامیر بیشتر به وادی مرتفع بالایی واخان اطلاق میشود. عمدتاً در اینجا توقف بر مدارکی صورت گرفته که منابع شوروی آن را عرضه داشته است، و بیشترین علاقمندی در مورد تفسیر پامیر، در آسیای مرکزی خاصتاً تاجکستان و قرغزستان متمرکز بوده است. جالب است، که مردمان نواحی واخان، اشکاشم و زیباک که به پامیر خیلی نزدیک هستند و حتی منطقۀ پامیر در محدودۀ ولسوالی واخان قرار دارد، آرام هستند و به تاجک بودن خود افتخار میکنند، ولی جوانان شغنان که از پامیر خیلی دور هستند و هیچ پیوندی هم به آن سرزمین ندارند، کوشش میکنند خود را پامیری بگویند.

تا جائی که دانسته است، ما کتب متعددی را در جغرافیای این سرزمین (خراسان دیروز و افغانستان امروز) و حتی منطقۀ آن طرف نهر جیحون، از زمانه های دور در اختیار داریم که با تأسف همه اش به زبان عربی نوشته شده است، خاصتاً نویسندگان این کتب، بیشترینه وابسته به سرزمین فعلی افغانستان هستند، از جمله کتاب جغرافیۀ “اشکال العالم” جیهانی؛ کتاب جغرافیۀ “صوّر الاقالیم” ابوزید بلخی، فیلسوف مشهور این سرزمین؛ کتاب مشهور “آثارالباقیۀ” البیرونی؛ و سایر کتبی که به زبان عربی از اصطخری گرفته تا مسعودی، عبدالله ابن خردادبه (کتاب “مسالک و ممالک” او)، کتاب “صورت الارض” ابن حوقل و دیگران.

گفته میشود؛ پامیر سرزمین خیلی پرارتفاعی است در آسیای میانه و بیشترینه قسمت آن در تاجکستان و قرغزستان و باقیمانده بخشهای آن مربوط به افغانستان و پاکستان است. ریشه نام آن در زبان اوستایی هره بره زئیتی و در زبان پهلوی هره بُرز است و ریشه نام البرز در زبان پارسی میانه هَرْبورْزْ میباشد. علت دیگر هم شاید این باشد که مردمان شغنان با داشتن هویت تاجک و زبان شغنانی، در طول زمانه ها نتوانسته اند از حکام و دولتهای وقت، حقوق و امتیازات قانونی قومی و شهروندی خود را بدست بیاورند، بنااً خواسته اند با تغییر هویت قومی اگر بتوانند امتیازی بدست بیاورند.

روزی یکی از دوستانم گفت، که “من نتوانستم با هویت تاجکی ام رتبۀ جنرالی را بدست بیاورم، امیدوارم با هویت پامیری به این امر نایل خواهم شد، لذا از این ببعد من پامیری هستم”. دقیقاً با از دست دادن نام بدخشان، تمام دستآوردهای تاریخی این مناطق معدوم خواهد شد و ما هویت بدخشی بودن خود را نیز از دست خواهیم داد که همان هویت “تاجک” بودن است، ولی با نام “پامیر” هیچ چیزی را بدست نخواهیم آورد.

استان به وسیله استانداری اداره می شود.هر استان نیز به چند شهرستان تقسیم میشود .در هر شهرستان تعدادی شهر و روستا وجود دارد. مانند کانسارهای منگنز استان قم، نائین و آذربایجان. عالم و عارف و فیلسوف بزرگ بهاء الدین سید حیدر بن علی بن حیدر معروف به شیخ الصوفی حیدر آملی یا میر حیدر آملی (زاده:۷۲۰هجری آمل) عارف و صوفی و مفسر شیعه دوازده امامی قرن هشتم است از بزرگان علم و دانش جهان که از او به نام دریای علم عرفان یاد می شود.نامبرده از نوادگان علویان مازندران است که تبارش به علی بن حسین، امام زین العابدین -امام چهارم شیعیان- میرسد.میر حیدر، در آمل چشم به جهان گشود و تا میانسالی به کارهای دیوانی و دولتی مشغول بود.

در آخرین روزهای سال 89 و در شلوغترین روزهای کاری شهرداری ، سید علی حسینی شهردار توانمند کوهدشت میزبان ما شد و گزارشی از عملکرد خود و همکاران پرتلاشش را ارائه نمود. و پای مهر را معادل “پای میترا” (خدای خورشید) دانسته اند، که ما چنین تشبیهات و قرینه سازیها را چه در ادبیات و چه هم در تاریخ خویش فراوان دیده ایم و خوشبینانه آن را به باورهای خود اضافه نموده ایم. 1- اقوام پامیری یا پامیریان، به کیها گفته میشود، که اخیراً در قانون اساسی دولت جمهوری اسلامی افغانستان گویا مسجل شده اند، لذا باید تعریف دقیقی از آن داشته باشیم.

لذا این منطق قوت پیدا میکند که سرزمین اصلی و اولی آریاییها فقط حوزۀ پامیر است. بر اساس روایات اسلامی و آیات قرآنی، حضرت موسی در این منطقه شعلهای مشاهده کرده و به سمت آن میرود اما قادر به نزدیک شدن به شعلهها نشده و ندایی میشنود که به وی اعلام میکند تو در سرزمین مقدس طور هستی و کفشهایت را از پا درآور. حتی گفته میشود که سرزمین اصلی “آریاییها”، پامیر بوده است و در آنجا زندگی خود را آغاز کرده اند.

دیدگاهتان را بنویسید